គោលការណ៍ទូទៅនៃក្រមនីតិវិធីរដ្ឋប្បវេណី

 គោលការណ៍ទូទៅនៃក្រមនីតិវិធីរដ្ឋប្បវេណី

១. គោលការណ៍នៃអំណាចឯករាជ្យភាពរបស់តុលាការ

ក្រមនេះបានការពារការសម្រេចសេចក្ដីរបស់តុលាការ ដើម្បីធានារក្សាអនាគតិ ការពារសិទ្ធិសេរីភាព និងផលប្រយោជន៍ស្របច្បាប់របស់ប្រជាពលរដ្ឋ និងផ្តល់យុត្តិធម៌ជូនប្រជាពលរដ្ឋ។

២. គោលការណ៍នៃការជម្រះក្តីតាមច្បាប់ (គោលការណ៍នីត្យានុកូល)

ការជម្រះក្តីផ្តល់យុត្តិធម៌ ត្រូវធ្វើក្នុង នាមប្រជារាស្ត្រខ្មែរ តាមនីតិវិធីនិងច្បាប់ជាធរមាន។

៣. គោលការណ៍ចំពោះមុខ (ម.​ ៣)

តុលាការមិនអាចជម្រះក្តីដោយមិនបានសាកសួរឬកោះហៅភាគីឡើយ។

៤. គោលការណ៍នៃការទទួលខុសត្រូវរបស់តុលាការនិងភាគី (ម. ៤)

តុលាការត្រូវប្រឹងប្រែងដើម្បីរ៉ាប់រងប ណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីឱ្យប្រព្រឹត្តទៅដោយមានភាពយុត្តិធម៌និងឆាប់រហ័ស ឯភាគីត្រូវអនុវត្តបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី ដោយសុចរិតនិងស្មោះត្រង់។

៥. គោលការណ៍ភាសា (ម. ៥)

នៅក្នុងតុលាការ ត្រូវប្រើភាសាខ្មែរ ក្នុងករណីភាគីមិនអាចយល់ភាសាខ្មែរ ចាំបាច់ត្រូវមានអ្នកបកប្រែភាសាដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់។

៦. គោលការណ៍នៃការចូលរួមរបស់តំណាងអយ្យការ (ម. ៦)

តំណាងអយ្យការចូលរួមក្នុងនីតិវិធីរបស់​តុលាការរដ្ឋប្បវណីដើម្បីការពារផលប្រយោជន៍សាធារណៈ បើទោះបីជាមានឬគ្មានការជូនដំណឹងក៏ដោយ។

៧. គោលការណ៍នៃការធានាសិទ្ធិពឹងពាក់តុលាការ (ម. ២ កថា. ២)

ជនគ្រប់រូបបានធានានូវសិទ្ធិពឹងពាក់ តុលាការចំពោះវិវាទរដ្ឋប្បវេណី។

៨. គោលការណ៍សម្រេចសេចក្តីដោយភស្តុតាង (ម. ១២៣)

តុលាការត្រូវទទួលស្គាល់អង្គហេតុដោយផ្អែកលើភស្តុតាងជាមូលដ្ឋាន។

៩. គោលការណ៍វិនិច្ឆ័យដោយផ្ទាល់ (ម. ១៨៥)

មានតែចៅក្រមដែលបានធ្វើការទាញហេតុផលដោយផ្ទាល់ មាត់ដែលជាមូលដ្ឋាននៃសាលក្រមនេះប៉ុណ្ណោះ ទោះបីអាចចេញសាលក្រមបាន។

១០. គោលការណ៍ប្រជាធិបតេយ្យ (ម. ២៣)

សំដៅទៅលើការជម្រះក្តីសម្រេចដោយក្រុមប្រឹក្សាមានចៅក្រម ៣រូប ឬ ៥រូប។

១១. គោលការណ៍នៃការធានាសិទ្ធិពឹងពាក់ឱ្យសាកសួរនិងសវនាការ​ (ម. ២ កថា. ២)

 ជនគ្រប់រូបត្រូវបានធានានូវសិទ្ធិពឹងពាក់តុលាការចំពោះវិវាទរដ្ឋប្បវេណី។

១២. គោលការណ៍ជំនឿទុកចិត្តដោយសេរី (ម. ១៨៤)

តុលាការត្រូវវិនិច្ឆ័យទទួលស្គាល់ឬមិនទទួលស្គាល់ថា ការអះអាងអំពីអង្គហេតុ មានឬគ្មានការពិត ដោយគិតពិចារណាយ៉ាងហ្មត់ចត់នូវលទ្ធផលនៃការពិនិត្យភស្តុតាង និងដំណើរការនិងខ្លឹមសារនៃការទាញហេតុផលដោយផ្ទាល់មាត់តាមជំនឿទុកចិត្តដោយសេរីរបស់ខ្លួន។